Όλα ανατρέπονται σε μια στιγμή για να πετύχει το πείραμα

Όλα ανατρέποντα σε μια στιγμή. Με ένα χτύπημα των δαχτύλων, με μια «μπλινκ» από το μαγικό ραβδάκι. Μόνο που δεν ζούμε παιδικό παραμύθι που θα έχει καλό τέλος αλλά έναν εφιάλτη. Από τον οποίο κάθιδροι παλεύουμε να ξυπνήσουμε. Νέα μέτρα 23 δισεκατομμυρίων Ευρώ τουλάχιστον προαναγγέλλει ο πρωθυπουργός στο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόγραμμα και μας κάνει την χάρη να τα ανακοινώσει μετά το Πάσχα –να φάμε τον οβελία με ηρεμία. Ή να περάσουν πιο εύκολα οι κυβερνητικοί βουλευτές στις περιφέρειές τους τώρα που έκλεισε η Βουλή. Οι αντοχές των πολιτών εξανεμίστηκαν, το ίδιο και οι οικονομίες που είχαν στην άκρη και με τις οποίες προσπαθούν να ζήσουν. Σε όσους κάτι έχει ακόμη μείνει έρχονται νέα μέτρα. Να καεί όλο το λίπος και μετά θα έρθει και το εξ αρχής προαποφασισμένο: αναδιάρθρωση του χρέους. Το πείραμα δεν τελείωσε ακόμα.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σκέψεις στον αυλόγυρο

Πέρσι ο γιος μου πήγε για πρώτη χρονιά στο σχολείο. Λόγω της δουλειάς δεν μπόρεσα να είμαι κοντά του στον αγιασμό και στην πρώτη του μέρα στο δημοτικό αν και ήξερα ότι το ήθελε -ασχέτως αν ο μικρός πίστευε το αντίθετο. Για αρκετούς μήνες με παρακαλούσε να τον πάω μια μέρα στο σχολείο και το μεσημέρι να τον πάρω. Δεν τα κατάφερα. Ούτε καν στις γιορτές που τόσο ήθελε και ήθελα να τον δω να λέει ποίημα ή να ντύνεται Άγιος Βασίλης στη χριστουγεννιάτικη γιορτή και να μοιράζει αυτοκινητάκια στους συμμαθητές του. Μία φορά μπόρεσα μόνο να τον πάρω, αν θυμάμαι καλά τον Μάρτιο του 2010. Περίμενα 20 λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι με αγωνία. Και όσο περίμενα μου έκανε εντύπωση ότι οι μπαμπάδες ήταν μόλις δύο, μόνο μαμάδες περίμεναν τα παιδιά και συζητούσαν ζωηρά για τα της καθημερινότητάς τους. Τα δεδομένα βέβαια άλλαξαν, βίαια και σκληρά. Και τα μεσημέρια μπορώ πλέον και εγώ να περιμένω τον γιο μου έξω απο το σχολείο. Η χαρά στο πρόσωπό του όμως μόλις με βλέπει πίσω απο τα κάγκελα του αυλόγυρου αμβλύνει λίγο τη στεναχώρια μου για το σήμερα και την αγωνία μου για το αύριο. Και μαζί με εμένα πλέον περιμένουν πολλοί μπαμπάδες. Άνεργοι πλέον, που τραβούν το τσιγάρο ως το φίλτρο όσο περιμένουν. Δεν λέμε πολλά μεταξύ μας… Ούτε για ποδόσφαιρο, ούτε για πολιτικά και κυρίως δεν μιλάμε για την κατάσταση μας. Δεν αντέχουμε… Τις περισσότερες φορές δεν αντέχει να κοιτάει ο ένας τον άλλο στα μάτια. Λες και ντρεπόμαστε. Ντρεπόμαστε!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η μισή καλημέρα…

Είχα πολλές εβδομάδες να συναντήσω τον κύριο Μίλτο. Είναι αυτό που λέμε “ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας”. Ελάχιστα μέτρα χωρίζουν τις πόρτες των σπιτιών μας αλλά η επικοινωνία μας εδώ και χρόνια περιορίζεται στα απαραίτητα. Ανταμώσαμε στο ασανσέρ το μεσημέρι, αυτός γυρνούσε από το καφενείο και εγώ από την δουλειά.  Πρώτη φορά συναντηθήκαμε τέτοια ώρα. Πρώτη φορά γύρισα μεσημέρι απο την δουλειά… Μερική απασχόληση, τέσσερις ώρες την ημέρα, τέσσερις ημέρες την εβδομάδα. Με ρώτησε πως βλέπω τα πράγματα, μάσησα ένα “χλωμά” μέσα από τα δόντια. Αυτό έβλεπα, αυτό είπα. Χλωμά πρόσωπα στον καθρέφτη του ασανσέρ. Μετά έκανα πως δήθεν κάτι ψάχνω στο κινητό μου, μέχρι να φθάσουμε στον 3ο. Με χαιρέτησε φευγαλέα δίχως, πρώτη φορά, να μου πει αυτό που μονότονα επαναλάμβανε και σταθερά αποδεχόμουν άσχετα αν ποτέ δεν το έκανα: “να πάμε για κανένα ούζο στο καφενείο καμιά μέρα”. Μπήκα στο σπίτι ράκος, δίχως να με περιμένει κανείς. Άνοιξα αμήχανα την τηλεόραση και άκουσα για νέα μέτρα και φορολογικούς ελέγχους. Την έκλεισα, έκλεισα τα μάτια, μα δεν μπόρεσα να κλείσω και την σκέψη. Αύριο; Τι ξημερώνει;

Posted in Uncategorized | Leave a comment